Ir al contenido principal

Entradas

Destacado

Nostalgia de mi infancia

"Et ecce infantia mea olim mortua est et ego vivo. Tu autem, Domine, semper vivis et nihil moritur in te". -San Agustín, Confesiones I,VI,9 . Un caracol de hierro Bajo colinas longevas Ha escuchado mis risas Que en las tacuaras suenan. Colinas con polvorientos  Guardapolvos de tela, De un cuadrillé de blanco Y azul que me dan tristeza. Mis cancioncitas tontas, Mis lúdicas piruetas, Los panes y los aromas De asalariadas maestras... ¿Dónde habrán ido, dónde Viven las horas muertas? ¿Dónde los delantales , Que en las colinas eternas, Rodaron con sus azules De tierna infacia tan vieja?

Últimas entradas

Para mi esposa, en su cumpleaños

Job 14

San Juan XXI

El rey ha muerto; larga vida al rey

Profano

Una defensa del bebé desnudo

Ex abundantia cordis loquitur lingua

¡Jueves, Jeeves!

El albañil

Había pastores en la misma región...